Windsporen

Windspuren toont windsurfers niet als een sportief momentopname, maar als vluchtige verschijningen in een uitgestrekt, bijna gedematerialiseerd landschap. Zeilen, lichamen, water en horizon lossen deels op in kleur, licht en beweging.

De verticale vervaging reduceert de figuren tot essentiële vormen en kleuraccenten. Snelheid wordt een visueel spoor, een concrete gebeurtenis wordt een herinnering aan beweging. De grote lichte vlakken creëren tegelijkertijd rust en afstand en vormen een bewuste tegenpool voor de dynamiek van het windsurfen.

De miniserie begeeft zich tussen figuratie en abstractie en combineert een maritieme sfeer met een minimalistische, bijna meditatieve beeldtaal.

Concept, artistieke vormgeving en post-processing door de kunstenaar; gevisualiseerd met generatieve AI als onderdeel van het creatieve proces.